Andrzej Wendrychowicz napisał:

O jej przeczytanie nawet nie odważę się Ciebie posądzić.

Twój styl dyskusji zaczyna mi niepokojąco przypominać ten, który dominował tu w "dyskusji" przed Zjazdem. Dziś zbieramy tego owoce. Gorzkie owoce.

<<Proszę dać nam gwarancję, że nie będziemy epatowani "cywilizacją miłości" wbrew naszej woli, że "nauczyciel etyki" nie okaże się polonistą, historykiem lub kimkolwiek, kto za swoje zadanie jako nauczyciela etyki będzie uważał przekazywanie "nauczania" i konkludowanie każdej kwestii cytatem z "Ojca Świętego".>>

To cytat z listu otwartego Jana Hołówki, Jana Hartmana, Jacka Hołówki,  Magdaleny Środy i Jana Woleńskiego (tytulaturę pomijam) do minister edukacji narodowej Katarzyny Hall

A to cytat z artykułu Twojego nowego współpracownika, administratora Twojej strony etykawszkole.pl Łukasza Henela:

„Błędem jest stawianie etyki w opozycji względem religii. Etyka jest dziedziną filozofii, a znajomość zagadnień filozoficznych nigdy nie była przeciwna wierze. Wystarczy wspomnieć tu o postaciach takich jak św. Augustyn, św. Tomasz, św. Bonawentura, czy chociażby nasz polski papież Jan Paweł II, który przecież sam był filozofem i filozofii uczył.”


Dlaczego Łukasz Henel, a nie Krystyna Kukucka już wiem:

http://wyborcza.pl/1,76842,9122933,Etyk … ;startsz=x

Ale dlaczego PSR?

Katarzyna napisał:

jakiego rozwodu PSR z Racjonalistą.pl? O czym Ty mówisz?

Mówię o stworzeniu osobnego forum, na które, jak widać, praktycznie nikt spoza PSR nie zagląda. Naocznie teraz widać, jak kiepską moc przyciągania ma sam PSR, bez Racjonalisty. Niech dyżurni Łowczy znajdą winnego tej sytuacji, to im wychodzi najlepiej.

Ławreszuk napisał:

Mówię o stworzeniu osobnego forum, na które, jak widać, praktycznie nikt spoza PSR nie zagląda.

Co było do udowodnienia. I udało się! Brawo!

Ławreszuk napisał:

Naocznie teraz widać, jak kiepską moc przyciągania ma sam PSR,

...bez własnych projektów, na których strony internetowe wejście byłoby możliwe tylko ze strony Stowarzyszenia, co budowałoby tym samym jego markę. Jaką ma moc? Żadną.
Co też do udowodnienia było i też się udało. Brawo podwójne!!

Ławreszuk napisał:

Niech dyżurni Łowczy znajdą winnego tej sytuacji, to im wychodzi najlepiej.

A to jest akurat bardzo proste. Winna jest osoba, która wpadła na, szatański zaiste, pomysł, aby Stowarzyszenie, po blisko czterech latach istnienia, miało wreszcie własną stronę internetową!. I nie tylko wpadła, ale nawet ten pomysł zrealizowała!
To nie do wybaczenia.

Katarzyna napisał:

Marku Szumilaku - pytanie do Ojca Założyciela - bo wszak jesteś nim - co w PSR może, a co nie może być wspólne? Jest to dla mnie ważne o tyle, że na wspólne zgadzam się pracować, na cudze tylko pod pewnymi warunkami. No i lubię to wiedzieć z góry. Raczej nie jestem zachwycona, kiedy wciska mi się do głowy słowa o wspólnocie i bezinteresownej pracy społecznej, które po zweryfikowaniu okazują się... bajką. Mówisz: "PSR to stowarzyszenie indywidualistów, żaden nie będzie drugiemu służył"... Mam rozumieć, że Ty zwykle wybierasz służbę sprawom, które idą w kierunku, którego nie aprobujesz? I tego typu postępowanie uznajesz za ideał? Niezbyt racjonalne.

- Nie jestem Ojcem Założycielem; za takiego należy uważać wyłącznie MA. Byłem w pierwszej grupie i to dla mnie coś znaczy.

- Granice miedzy wspólnym i indywidualnym dobrem są: umowne, ruchome, uzgadnialne. Powinny być racjonalne, precyzyjne, konkretne. Nie mogą być wynikiem indywidualnej decyzji. Nie powinny powodowac konfliktów.

- "co może, a co nie może być wspólne"? - z powyższego wynika, że wszystko. Nikt nie narzuci nam norm. Moja opinia (tylko opinia!) w tej sprawie: liczy się skutek. Jeżeli współpraca funkcjonuje, jest ok.

- najważniejszą, jak się wydaje, obiektywną okolicznością, wpływającą na granicę między moje a nasze, jest inicjatywa. Inicjator z reguły ma priorytet, społeczność najczęściej zgodnie przyznaje mu jakiegoś rodzaju prawo własności. Zainicjuj coś, będzie Twoje. Zachowując proporcje - to tak jak z dzieckiem. Wszystkie dzieci są nasze, ale te z Twojej, hm, inicjatywy, są tylko Twoje.

- Ale, pozostając przy metaforze rodzicielstwa, wiesz, że dzieci nie chowa się dla siebie i w koncu ktoś Ci je zabierze.

- Piszesz: "Mam rozumieć, że Ty zwykle wybierasz służbę sprawom, które idą w kierunku, którego nie aprobujesz?" Nie masz przesłanek, żeby tak rozumować. Ja robię swoje i pozostaję w PSR. Aktywność społeczna to nie moje hobby. Ja już tak mam.

- Piszesz: "I tego typu postępowanie uznajesz za ideał?". Wyjmij palec z buzi. Nie dlatego, że paluszek ucierpi, ale wnioski wyssane z palca, w rodzaju: "Niezbyt racjonalne" będą nieuprawnione. Powiedziałbym, możliwie delikatnie: nie sugeruj, co kto uważa.

Szacunek i sympatia!
M

Witam po  dłuższej nieobecności związanej z przeprowadzką.

Wątek przejrzałem pobieżnie - prawdę mówiąc to czyste lanie wody na młyn. Miały być konkrety - są mgliste przypuszczenia. Zamiast wycieczek osobistych proponuje, aby każdy podał konkretną wizję tego, jak widzi dalszą działalność PSR. Kontestacja jest bowiem wyjątkowo prosta. Bodaj Oscar Wilde pisał już, że krytyka to tylko autobiografia. Proponuje zatem, aby osoby, które niewiele dla stowarzyszenia (prócz krytyki na forum) robią, przedstawiły s p ó j n ą oraz k o n k r e t n ą wizję dalszego rozwoju i kierunku w którym stowarzyszenie powinno iść.

Na wstępie zaznaczę, że spowiadanie się z przynależności do innych organizacji  jest absurdem. Szczególnie tekst o „konfliktach”. Otóż ja jestem np. oficjalnym członkiem K o ś c i o ł a  K a t o l i c k i e g o. Istnieje sprzeczność interesów? Jak najbardziej. Ale co z tego? Nie widzę potrzeby spowiadania się przed kimkolwiek, szczególnie, że mogę kłamać ile wlezie. W takim wypadku, aby nie wyjść na gołosłownych należałoby powołać sekcję PSR a’la IPN. A co z kimś kto zataił przynależność do tajnego związku Templariuszy i Iluminatów północnego-zachodu albo klubu swingersów BDSM. Wywalamy? Oblewamy smołą, tarzamy w puchu i gonimy przez miasto? Czy wystarczy dłuuuuugie wyjaśnienie. Otóż - tłumaczyć się z własnych zachowań/sympatii/przynależności/skłonności/słabostek mogę np. przed dziewczyną/żoną, ale nie mam zamiaru marnować energii, którą wkładam w d o b r o w o l n ą działalność na rzecz PSR, aby zadośćuczynić frustracji innych. Czy robimy reality show? Stosowanie danego narzędzia (w tym przypadku lustracji) musi przynosić konkretny i W Y M I E R N Y efekt. Inaczej tracimy energię na bzdury. Stowarzyszenie jest narzędziem realizacji celów statutowych i organem społeczeństwa obywatelskiego.

Ale ad rem - moja osobista wizja PSR jest wizją liberalną. Liberalizm jest w tym kontekście odpowiedzią na pytanie o zasięg kompetencji zarządu głównego. Otóż jestem przekonany, że najskuteczniejszą obecnie metodą byłaby decentralizacja oraz przekazanie większości kompetencji ZG na rzecz zarządów lokalnych. ZG – w mojej wizji – jest tylko i wyłącznie „nocnym stróżem”, który stoi na straży ogólnej spójności stowarzyszenia, postanowień statutu oraz jest narzędziem kontaktu stowarzyszenia ze „światem zewnętrznym”. Jest również organem, przed którym ośrodki lokalne się cyklicznie „spowiadają” z własnych działań. Potrzeba tutaj rzecz jasna stosownych narzędzi.

Po drugie – jestem przekonany, że PSR potrzebuje nowoczesnej metody myślenia projektowego. Nie może być tak, że jedna czy dwie osoby robią 5 projektów, pozostałe 50 nie robi nic. I w związku z tym wylewa swoje frustracje na forum. Ja w zrobienie strony włożyłem ogrom roboty. Ale pal sześć. Lecz żeby krytykować Andrzeja, który w etykę w szkole włożył cholerny ogrom pracy to jest cios poniżej pasa. To jest zachowanie skrajnie niehonorowe. Pytam zatem - co Wy zrobiliście? Co zrobiłaś Kasiu ostatnio na rzecz PSR? Co zrobiłeś ostatnio Placowniku na rzecz PSR? Co zrobiłeś ostatnio Lotrku na rzecz PSR? KONKRETNIE. Trzeba to w końcu powiedzieć wprost - krytyka przychodzi wam z łatwością ale niektórzy - choć nieliczni - mimo waszej zmasowanej krytyki starają się coś robić. Ale tego się - za przeproszeniem - do cholery jasnej odechciewa, jak człowiek wchodzi na forum i widzi wynaturzenia od osób, które nic nie robią, poza kontestacją.

Od strony praktycznej - należałoby stworzyć zespoły projektowe – które otrzymałyby wszelkie uprawnienia możliwe do realizacji projektów. Z jasnym podziałem obowiązków i wszelkimi możliwym środkami „karnymi” za ich nierealizację. Oczywiście dochodzi do tego konieczność prezentowania cyklicznych raportów z działań. Ułatwiłoby to rozliczanie potencjalnych funduszy.

Dziękuje i pozdrawiam.
Maciej Twardowski,